پس از اختلاط اجزاء بتن با یکدیگر، واکنش هیدراتاسیون شروع شده و به مرور زمان ساختار شیمیایی خمیر سیمان دچار تغییرات فراوانی می شود. این تحولات در ساعت های اولیه اختلاط بتن، بسیار ممهم می باشند. بتن تا قبل از زمان گیرش اولیه قابلیت اجرا و تراکم دارد. در این دوره، بتن به تدریج روانی خود را از دست می دهد ولی همچنان کارپذیری دارد و امکان قالب گیری هست. پس از گیرش اولیه، تنش وارد شده به بتن باعث گسیختگی اجزا شده و پس از رفع تنش، بتن دیگر به حالت اولیه باز نمی گردد. زمان گیرش بتن تابعی از دمای محیط، دمای بتن، عیار سیمان و نوع سیمان می باشد.
با افزایش دما و عیار سیمان، زمان گیرش بتن تسریع شده وزمان کارپذیری بتن کم می شود. سیمان های نرمتر و با آلومینات بالاتر نیز، زمان گیرش بتن را کاهش می دهند. برای اینکه زمان کارپذیری را افزایش دهیم، لازم است که مدت گیرش اولیه را به تاخیر بیاندازیم. این هدف، با مواد افزودنی شیمیایی دیرگیرکننده قابل حصول است. این ترکیبات بر روی سطح ذرات سیمان جذب شده و واکنش هیدراتاسیون سیمان را کند می کنند.
هوای سرد، باعث تاخیر در زمان گیرش و زمان کسب مقاومت بتن می شود. همین مسئله باعث کاهش سرعت اجرای پروژه ها می شود. به منظور غلبه بر این مشکلات، از مواد زودگیر کننده بتن استفاده می شود. زودگیرکننده های بتن معمولا نمک های کلسیم محلول در آب می باشند. این ترکیبات پس از انحلا در آب بتن، غلظت یون کلسیم را افزایش داده و زمان گیرش بتن را تسریع می کنند. گاها به اشتباه از عنوان ضدیخ برای این افزودنی ها استفاده می شود. استفاده از زودگیرکننده های بتن در دمای هوای کمتر از 15 درجه سانتگیراد توصیه می شوند و برای دماهای کمتر از 5 درجه سانتیگراد، لازم است که طبق آیین نامه های بتن ریزی در هوای سرد، بتن ریزی مدیریت شود. این محصولات در بسته بندی های 24 کیلوگرمی عرضه می گردد.