یکی از مهمترین عوامل استهلاک سازه های بتنی مسلح، خوردگی میلگردها می باشد. چنانچه میلگردها دچار زنگ زدگی شوند، سطح آنها دچار افزایش حجم شده، و این افزایش حجم، باعث فشار به بتن های اطراف می شود. زمانی که میزان این فشار از مقاومت کششی بتن فراتر برود، بتن دچار ترک خوردگی شده و این ترک ها ها تا سطح بتن امتداد پیدا می کنند. ابعاد این ترک ها به میزانی می باشند که علاوه بر از دست رفتن مقاومت فشاری بتن، منجر به کانالی برای نفوذ عومال مهاجم به داخل بتن می شوند. میلگردها در محیط قلیایی بالای 12 می باشد، در برابر اکسید شدن و زنگ زدگی مقاوم می باشند. در دو حالت، مقاومت میلگردها در برابر زنگ زدگی در بتن از بین می رود:
چنانچه غلظت یون کلراید در زمان ساخت بتن و یا از راه نفوذ سطحی به داخل بتن از حد معینی نسبت به غلظت یون هیدورکسید بالاتر رود، اکسایش میلگردها آغاز می شود.
کربناسیون یک واکنش شیمیایی بین آهک آزاد بتن با دی اکسید کربن وارد شده از طریق نفوذ به بتن می باشد که به محصول کربنات کلسیم منجر می شود. اگرچه کربناسیون باعث افزایش مقاومت بتن می شود ولی با کاهش قلیاییت بتن، مقاومت میلگردها را در برابر زنگ زدگی از بین می رود.
برای جلوگیری از زنگ زدگی میلگردها علاوه بر اینکه بتن باید به حد کافی مقاوم و ناتراوا باشد، فاصله سطوح میلگردها از سطح بتن نیز باید در حد قابل قبولی باشد. این فاصله را پوشش یا کاوربتن می گویند که بسته به شرایط محیطی بتن، محاسبه شده و در طراحی ها لحاظ می گردد. در مرحله اجرا تنظیم دقیق کاور بتن نیازمند ابزاری دقیق می باشد که این ابزار اسپیسرها می باشند. اسپیسرها بین میلگرد و سطح قالب بتن قرار گرفته و مانع از نزدیکی میلگرد به قالب می شوند. بسته به میزان کاور، سایز میلگرد و نوع سازه که عمودی می باشد یا افقی، اشکال متنوعی از اسپیسر تولید می شوند.