با افزایش روانی و کاهش ویسکوزیته بتن، پایداری بتن کاهش یافته و تمایل به جداشدگی سنگدانه ها از خمیر افزایش می یابد. افزایش نسبت آب به سیمان و نامناسب بودن کیفیت و دانه بندی سنگدانه ها از عوامل مهم در این خصوص می باشند. همچنین بتن های بسیار روان، مانند بتن های خودتراکم در خطر ناپایدار می باشند. ناپایداری دینامیکی بتن باعث ایجاد مشکلات در پمپ کردن بتن شده و ناپایداری های استاتیکی باعث ته نشینی سنگدانه ها و آب انداختگی در بتن می شود که این مسئله می تواند آسیب جدی به مقاومت های نهایی بتن وارد نماید.
یکی از راهکارهای کاهش این مشکل، افزایش ویسکوزیته بتن می باشد. مواد افزودنی قوام دهنده و با بهبود دهنده ویسکوزیته، موادی می باشند که باعث افزایش پایداری بتن می شوند. این مواد علاوه بر افزایش ویسکوزیته، روانی بتن را کاهش می دهند که برای جبران این کاهش روانی می توان از مواد روانی کننده کمک گرفت.